Bekijk onbeantwoorde berichten | Bekijk actieve onderwerpen Het is momenteel Di 19 Feb 2019, 06:23

Er zijn 55 resultaten gevonden

Auteur Bericht

 Forummededeling   Jump to topic

Geplaatst:  

 Forummededeling   Jump to topic

Geplaatst:  

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Za 10 Okt 2015, 11:52 

moet niet gekker worden.... zonnesteek ?
gr. jip :mrgreen:

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Wo 02 Dec 2015, 22:01 

Op Dinsdagochtend 2 december 1975 vertrekt om 9.33 uur de stoptrein naar Zwolle vanaf station Groningen. Om 9.53 uur vertrekt de trein uit Assen. Ingestapt zijn onder anderen een zevental jongemannen van Zuidmolukse afkomst. Ze hebben grote pakketten bij zich, ingepakt in vrolijk Sinterklaaspapier. De trein vertrekt om 10.03 uur uit Beilen richting Hoogeveen. Een rit van pakweg acht minuten. Maar al na vier minuten, in de weilanden bij het dorpje Wijster komt de trein abrupt tot stilstand. De Zuidmolukse jongemannen blijken terroristen te zijn. Uit de Sinterklaaspakketten komen wapens. De kapers nemen de zestig passagiers en personeel in gijzeling.

Onder de gegijzelden vallen drie doden. Ze worden in koelen bloede vermoord door twee van de kapers. De lijken van de doodgeschoten gegijzelden werden uit de trein gegooid en bleven daar enkele dagen liggen voordat toestemming werd gegeven [door de kapers] om ze weg te halen. (Wikipedia) Hun namen zijn, in alfabetische volgorde: passagier Bert Bierling, machinist Hans Braam en passagier en dienstplichtig soldaat Leo Bulter.

Op zondagmorgen 14 december 1975 geven de kapers zich over. De gijzeling heeft in totaal twaalf lange dagen geduurd. De kapers worden door de arrondissementsrechtbank in Assen berecht en veroordeeld tot veertien jaar gevangenisstraf. Saillant detail is dat kaper Ely Hahury, de meest verschrikkelijke van het stel en direct verantwoordelijk voor de dood van twee van de gegijzelden, in 1978 in de gevangenis door zelfdoding om het leven komt. Onze gedachten en gevoelens zijn bij de 57 ex-gijzelaars, bij de nabestaanden van Bert Bierling, Hans Braam en Leo Bulter, bij de nabestaanden van Ely Hahury en tenslotte bij alle anderen die erdoor te lijden hebben gehad. Wij wensen u veel sterkte toe gedurende de komende weken. Ik kan me voorstellen dat het sommige mensen tegen de borst stuit dat we ook de nabestaanden van Ely Hahury sterkte toewensen. Daarom zal ik dat toelichten. Wanneer je (klein)zoon, broer(tje), oom, neef(je) of (beste) vriend komt te overlijden, dan heb je daar verdriet van. Punt uit; klaar. Dan is het niet relevant wat ie wel al niet uitgevreten heeft. Drie jaar geleden overleed een van mijn broers, ook door zelfdoding. Ik kon helemaal niet met hem overweg. Maar ik had hem zeker wel gegund dat ie een andere manier had gevonden om wat het ook was dat hem dwars zat, uit de weg te helpen. Het zij zo. Van de doden niets dan goeds. Ely en mijn broer besloten het anders te doen en dat was hun goed recht. Ik hoop dat ze hebben gevonden wat ze zochten en dat ze nu in vrede rusten.

Trea van der Velde, ook namens Astrid Tingen en Ria Trip, initiators van het verwerkingsproject ‘de School van Bovensmilde’

http://s11.postimage.org/kp48af2yr/image.jpg

http://s15.postimage.org/mrkfahd0b/image.jpg

http://s13.postimage.org/tg8jjvxev/image.jpg

http://s12.postimage.org/qgkjp3ckt/image.jpg

 Forummededeling   Jump to topic

Geplaatst:  

 Forummededeling   Jump to topic

Geplaatst:  

 Forummededeling   Jump to topic

Geplaatst:  

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Vr 17 Jun 2016, 16:44 

https://s31.postimg.org/4vsyxi8h7/image.jpg

Nou kom ik elke week een paar keer bij de VBHKAZ, man wat een uitrusting hebben de mannen tegenwoordig, zelf denk ik dat het een beetje overdreven is dit bericht.

Maar goed de foto is uit 1973 de eerste winter in Noorwegen W-Coy gewoon met Dungaree (tropenbroek) Gevechtjas (overjas van de KL)

Als ik nu de uitrusting van tegenwoordig zie, is dit maar een vlut bericht, beetje gejank allemaal. :mrgreen:

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Ma 25 Jul 2016, 17:55 

Goed spul André. Tijdens uitbuiken onder handbereik houden. :mrgreen:

Groet Jo

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Di 20 Sep 2016, 16:20 

Het decoratiestelsel is in 2001 gewijzigd. (even googelen op"herinneringsmedaille vredesoperaties") Met ingang van 1 juli 2016 is de naam van de herinneringsmedaille vredesoperaties gewijzigd in herinneringsmedaille internationale missies. Aan deze medailles konden en kunnen gespen worden toegekend, indien de militair aan meerdere missies heeft deelgenomen.
In dit geval hebben de mariniers deel genomen aan een Vessel Protection Detachment (VPD) (bescherming koopvaardijschip) waarvoor een gesp wordt toegekend.

http://s12.postimg.org/j7c5hbay1/Estonia_is_contributing_in_the_fight_against_pir.jpg

Groet Jo

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Za 29 Okt 2016, 21:23 

André over 10 jaar? Dan zijn de vrouwelijke mariniers ook afgetraind. En dan tenue korte broek Garelochhead? Hijg! :mrgreen:

Afbeelding

Groet Jo

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Wo 09 Nov 2016, 13:48 

Ik laat helemaal niks los, ik heb ze verdomme net binnen. :mrgreen:

Afbeelding

Groet Jo

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Vr 18 Nov 2016, 17:30 

Nee André. Idalia, dat was de zuster van Idi en tegelijkertijd de telefoniste van Bernhard Law Montgomery. Volgens mij ligt de hele stamboom overhoop.:mrgreen:

Afbeelding

Groet Jo

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Za 28 Jan 2017, 14:51 

De Bijzondere Bijstands Eenheid is voorbereid wanneer het op 23 mei 1977 opnieuw raak is. Op die maandagochtend komt de intercity naar Groningen met bijna honderd passagiers in Drenthe piepend tot stilstand. De hoop dat de actie deze keer vreedzaam afloopt, wordt snel de bodem in geslagen. Ruim de helft van de gevangenen mag de trein uit. Daarna lopen de onderhandelingen met de negen jonge Molukkers vast. Na krap drie weken is de rek er helemaal uit.

Op 9 juni hebben de mariniers hun bevrijdingsplan tot in de kleinste details geperfectioneerd. Op de luchtmachtbasis voeren ze een generale repetitie uit, compleet met Starfighters die bulderend over de trein scheren om de kapers te desoriënteren. „Dat lawaai was niet normaal”, vertelt de kapitein. „Je raakt compleet verlamd.”

Een dag later wordt duidelijk dat de actie aanstaande is. ’s Avonds krijgen de commandanten van procureur-generaal Van der Feltz te horen dat alle contactpogingen op niets zijn uitgelopen. De terroristen hadden een verklaring laten afgeven: „Of vertrek naar het buitenland of de dood.” Later die avond komt vanuit Den Haag het groene licht. Hoe dat precies ging, dat weet marinier A. niet meer. Hij krijgt het te horen op een briefing van het beleidsteam. Van een speciaal overgekomen Haagse functionaris is absoluut geen sprake. Die is ook zeker niet aanwezig tijdens de briefings voor de manschappen.

„Hoe ik dat zeker weet? Ik heb die bevelsuitgifte gedaan”, reageert kapitein B. gedecideerd. „Er waren 35 man bij. Ik weet precies wie en durf met honderd procent zekerheid te zeggen dat niemand van die groep naar buiten is gegaan en er geen ’buitenstaanders’ aanwezig waren.” Hoe kan het dan dat er jaren later allerlei mariniers andere verhalen vertellen? „Als we iedereen die claimt bij De Punt actief te zijn geweest bij elkaar zetten, kun je een voetbalstadion vullen”, verzuchten de mannen. „Het verhaal over de geheimzinnige Haagse functionaris is een lulverhaal”, vervolgt de kapitein die bij De Punt leiding gaf aan de aanvalseenheden. „Hij zou zowel bij de briefing voor De Punt als die bij de school in Bovensmilde zijn geweest. Dat kan niet. Die bijeenkomsten waren tegelijk, op ruim twintig kilometer van elkaar.”

Commandant A. veegt ook alle beschuldigingen dat de kapers de trein niet levend mochten verlaten, resoluut van tafel. „Als ik de opdracht had gekregen om te doden, dan had ik gezegd: zoek maar een andere commandant. Hoe had ik dat de mariniers moeten uitleggen? De suggestie is zo walgelijk, de stoom komt weer uit mijn oren. Ik heb drie minuten naar adem moeten happen toen ik dat voor het eerst hoorde. De instructie was: niet vuren op gijzelnemers die zich zichtbaar overgeven. Wie zich duidelijk waarneembaar overgaf, is er dus uitgekomen.”

Wat ze voelden op de vooravond van de actie, weten de drie mannen niet meer precies. Opluchting dat het wachten voorbij is, angst. „Het zal een mix zijn geweest.” Veel geslapen hebben ze niet meer die nacht. „Na de briefing ben ik gaan douchen”, vervolgt de kapitein. „Ik heb me helemaal afgesopt en toen heb ik mijn gezicht gecamoufleerd. Daarna ben ik naar De Punt gegaan.”

Het wachten is op het codewoord ’Mercedes’. Dat valt op 11 juni 1977 rond 4 uur ’s ochtends. Geen beter moment voor een aanval dan de ochtendschemering. Na een benadering onder bescherming van de duisternis zie je in het eerste vale licht wat je doet, terwijl de vijand juist door zijn diepste slaapcyclus gaat. „Militair gezien was het een heel goede actie”, vat de luitenant die ochtend samen.

In een seconde gaat de ochtendstilte over in een pandemonium van knallen en kruitdamp. Precisieschutters schieten hun mitrailleurs leeg. Starfighters scheren bulderend over. Passagiers gillen. Terwijl de trein van een zijde wordt beschoten op de plekken waar de gijzelnemers liggen, rukken de mariniers op vanaf de kop van de trein. Explosieven blazen de portieren uit de treinstellen. Modderkluiten vliegen in de lucht. De kapers komen in actie.

„Ik zag de kiezels bij me wegschieten. Ineens besefte je: we worden beschoten”, vertelt de eenheidscommandant. Onduidelijk is of de kapers zelf schieten of dat het afketsende kogels van de scherpschutters zijn. De commandant klimt door de weggeblazen portieren de trein in tussen de mannen- en de vrouwencoupé. Het eerste wat hij ziet, is het lichaam van de 19-jarige Ansje Monsjou, die de pech had dat ze zich op een plek bevond waar volgens de inlichtingen alleen kapers sliepen. „We hadden zoiets niet verwacht, maar we moesten door naar binnen.”

Kapitein B. vervolgt: „Een van de terroristen liep naar de vrouwencoupé om zo veel mogelijk slachtoffers te maken. We deden de deur open. Zodra de terrorist ons zag, begon hij te schieten. Ik zag een plukje wol dat uit de mouw sprong van mijn collega. Hij werd door zijn hand geschoten. We gooiden een kleine granaat en de terrorist gaf zich over. Als we een paar seconden later waren geweest, waren alle passagiers dood geweest.”

„Je hebt geen idee”, zegt de aanvalscommandant A, „hoe smal het daar is. De rotzooi, dekens, de duisternis door de kranten tegen de ramen. Gillende mensen, gamellen waar roze vla uit liep, de stank van mensen die drie weken lang tegen hun zin zijn vastgehouden.”

In de chaos vallen acht doden. Twee gevangenen en zes kapers. De kritiek die in 2013 losbarst, spitst zich vooral toe op de dood van de 22-jarige kaper Hansina. Ze lag gewond op de vloer, ongewapend, toen mariniers haar van dichtbij doodschoten. De commandant: „De mariniers kwamen met gevaar voor eigen leven dat gangetje binnen, zien daar iemand die beweegt, die geen gegijzelde is en die daar niet hoort te zijn. Het was niet zeker dat ze echt uitgeschakeld was. In de training is er vaak op gewezen dat terroristen doen alsof, en dan een handgranaat gooien. Het klinkt vervelend, maar aarzeling kan dodelijk zijn. Dus is er gevuurd.”

Er is meer kritiek. Was het wel toegestaan om de voor militair gebruik verboden hollow point-munitie te gebruiken? Deze kogels vouwen in het lichaam open als een bloem en brengen enorme schade toe. „De indruk is gewekt dat het illegale munitie is”, zegt de kapitein. „Maar dat is gewoon niet waar. In dit soort situaties is deze munitie uit operationeel oogpunt het beste. De kogel gaat niet door het lichaam van een kaper heen met het risico dat je andere mensen verwondt. Deze munitie is het meest humaan voor de gegijzelden. Er was speciale toestemming om deze kogels te gebruiken. Juristen hebben het uitgekauwd.”

Van 1977 wordt het in het Haagse restaurant waar de mannen bij elkaar zijn weer 2017. In vier decennia zijn ze veranderd van de onverschrokken staf van een antiterreureenheid, in drie heren op leeftijd. De Punt was een al jaren gesloten boek. „Over antiterreuracties praat je niet’’, zegt de kapitein. ,,Maar ik ben de afgelopen drie jaar door al die onzinverhalen meer met De Punt bezig geweest dan de drie decennia ervoor.’’ Het is de reden dat hij met zijn collega’s eenmalig het woord heeft genomen. Ze willen rechtzetten wat volgens hen krom is. „Voor onze mannen”, verduidelijkt de kapitein. „Zij hebben er recht op dat wij net als toen onze verantwoordelijkheid nemen en voor ze opkomen.”

telegraaf

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Zo 29 Jan 2017, 16:37 

Uréka, dat is de bewuste bottelier die uit z'n nek heeft geluld. Rancune verjaard kennelijk niet. :mrgreen:

Groet Jo

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Wo 01 Feb 2017, 11:10 

Ik kan mij niet voorstellen dat er ook maar één Marinier is die de behoefte heeft om, ongeacht alle beloftes over bescherming of verhulling van z'n identiteit, voor een rechtbank als getuige op te treden. Daarover zijn in het verleden afspraken gemaakt met het openbaar ministerie en die afspraken blijven onveranderd van kracht. Daar is in het verleden, voor zover ik dat begrijp van Molukse zijde dankbaar gebruik van gemaakt. Omdat er geen mariniers als getuige bij het proces na de treinkaping bij Wijster hebben opgetreden, kon moord niet worden bewezen en werden de daders voor doodslag veroordeeld en aanzienlijk lichter gestraft.

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Vr 24 Feb 2017, 19:44 

Sergeant van de mariniers Lody Wanders heeft gisteren het erekoord Koninklijke Marine gekregen voor levensreddende handelingen. Wanders greep samen met een collega in toen een man een slagaderlijke bloeding opliep na een val door een raam in het Britse Plymouth.


https://s2.postimg.org/z1su3kh7t/image.png

Wander is gestationeerd bij 30 Commando Brigade Royal Marines, waar het Nederlandse Korps Mariniers nauw mee samenwerkt. Hij was op 1 augustus vorig jaar samen met een collega in Plymouth om een huis te bezichtigingen voor zijn plaatsing. Tijdens het diner die avond vond het incident plaats.

Het slachtoffer viel door een raam van een nabijgelegen pub en liep een slagaderlijke bloeding in zijn bovenarm op. Wanders en zijn collega zagen het gebeuren en ondernamen direct actie. Ze brachten de slagaderlijke bloeding onder controle door het plaatsen van een tourniquet met hun broekriemen en dekten de wond af. Na 20 minuten waren de hulpdiensten ter plaatsen en tot die tijd verzorgden beide militairen het slachtoffer.
Dankzij training en gevechtservaring

In het bijzijn van het slachtoffer kreeg Wanders het erekoord uit handen van de Nederlandse Defensieattaché in het Verenigd Koninkrijk, kapitein-ter-zee Wolter Sillevis Smitt. “Vanwege hun uitgebreide militaire training en gevechtservaring wisten ze hoe te reageren bij een noodgeval als dit. Zonder sergeant Wanders was het slachtoffer hier wellicht niet geweest.”

Als verrassing waren zijn moeder, vrouw en 1,5 jaar oude zoontje vanuit Nederland overgekomen voor de ceremonie in Plymouth.

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Vr 10 Mrt 2017, 22:15 

Oude koeien zijn soms héél veel waard.........als de opzet slaagt. :mrgreen:

Afbeelding
Een moderne vijfkamp koe

Groet Jo

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Di 28 Mrt 2017, 15:00 

Oeiii, volgens mij zijn de apen nu echt zuur. Hedenmiddag in de Tweede-kamer tijdens vragenuurtje aan Minister Hennis, zowel de Manaslu-expeditie als de incidenten (beerput topic) aan de orde n.a.v. de artikelen in de Telegraaf. Het Korps mariniers werd even kamerbreed uitgerold. Ik vond wel dat de Minister de met zand geschuurde bakstafel taktiek toepaste en onbewogen bleef. De bal ligt weer bij CZSK en Korpscommandant.
Ik roep ook een miljoen? Peanuts anno 2017! Het antwoord van de Minister was iets diplomatischer: “Indien de admiraliteitsraad heden een beslissing m.b.t. de expeditie zou moeten nemen, er nu anders beslist zou worden”. Volgens de Minister zal ook worden onderzocht wie de Telegraaf van “master bedroom informatie” voorziet. :mrgreen:

Groet Jo

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Za 27 Mei 2017, 20:26 

Ik zwijg in zeven talen.....
hier een foto van het graf van Generaal Spoor die niet kon verkroppen dat Nederland zijn Soldaten heeft verraden
en de dood verkoos en tussen zijn manschappen begraven wilde worden, in die tijd was Liesbeth nog in de spina van haar vader....
en nu kan ze welke oorlog rustig achter haar desk evalueren, mag ik haar alles een vaginale wijf vernoemen....samen met de Ruggengraatloose Nederlandse Regering.!
Indie-Veteraan
John Bruininga

https://s10.postimg.org/te72y43ad/084.jpg

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Vr 23 Jun 2017, 16:43 

Mannen,

Ik kan mij voorstellen dat jullie na zo'n lange radiostilte denken dat ik ben uitgevallen. Feit is echter dat ik afgelopen weekenden zo min mogelijk met de POTOM bezig wilde zijn met oog op het mentale herstel :lol: Bij deze dus na lange tijd weer een update.

In maart zijn we 2 weken naar Engeland gegaan. De eerste week waren we op het Commando Training Centre van de royal marines om te ervaren hoe het is om een week in de Britse officiersopleiding te zitten. Dit was voor ons allen achteraf gezien de leukste week van de POTOM! Het was vooral mooi om te ervaren dat de opleidingen op veel vlakken exact hetzelfde is. De opbouw, de lessen, de doctrines, de vorming en het veldwerk is allemaal gelijk. Onder het genot van een biertje 's avonds hebben wij met de Young Officers onze ervaringen uitgewisseld. Op dat moment zaten we ook in dezelfde fase van de opleiding. De sportlessen waren echter wel van een iets ander niveau dan in Rotterdam. We werden iedere dag helemaal scheel gebeast, haha! Maar door de maximale effort die we daarin staken was het moraal daarna wel altijd sky high. Voor de mannen die de keuring hebben gedaan; je kunt het vergelijken met het gevoel dat je hebt wanneer je circuit brienenoord succesvol hebt volbracht. We hebben onder andere een 6-mile speedmars gedaan door de heuvels waar slechts ongeveer de helft van ons deze kon uithouden. Daarnaast de Endurance Course en Bottom Field (de hindernisbaan). Deze maken deel uit van de commandotesten die de Young Officers moeten voltooien om hun baret te mogen verdienen.
De tweede week gingen we naar Sennybridge. Dat is een live fire range in Wales. Fantastisch om met scherpe munitie hasty attacks te doen op sectie niveau, maar het terrein is onvergeeflijk. Iedere dag was weer uitdagend, met name door het kogelwerend vest :lol:

In mei zijn we nog een keer terug gegaan naar Wales om een week te opereren in verstedelijkt gebied in Caerwent. De tweede en derde week gingen we wederom naar Sennybridge om live fire hasty attacks te doen op troop niveau. In week 22 zijn hebben we de basis helikopter training gehad, en in week 24 hebben we amfibische aanvallen uitgevoerd op Texel vanaf de Zr Ms Holland.

Nu rest alleen nog de FINEX welke komende maandag start. Ik had eerlijk gezegd nooit gedacht dat ik het zo ver zou schoppen. Mijn rechterknie is zwak heeft vanaf week 1 pijn gedaan, waardoor ik dacht dat ik vrij snel met een blessure uit zou moeten vallen. Ik heb echter niks stuk gelopen, en kon ieder weekend net genoeg herstellen om hem weer te belasten. Dus voor een ieder de deze grote sprong in het diepe wil wagen, maar twijfelt aan zijn fysieke gesteldheid; zorg ervoor dat je conditioneel goed fit bent, en zorg ervoor dat je genoeg spieren opbouwt om de belasting op je gewrichten op te kunnen vangen. Ga er dan met 100% inzet voor, en dan fiks je het wel. Uiteindelijk gaat het om wat er tussen je oren zit. En als je er een keer goed doorheen zit en je motivatie ver te zoeken is, en je je wellicht afvraagt of het het allemaal wel waard is, gewoon doorgaan! Ook deze gevoelens horen erbij :wink:

Nog 1 laatste tip: hoe sterker je conditioneel in elkaar zit, hoe beter je mentaal kan blijven presteren. Eigenlijk zou je met dat in gedachten moeten trainen, en niet zozeer om "die mars of speedmars" uit te kunnen houden. Vooral in de POTOM is het zo dat je na een zware fysieke inspanning nog moet kunnen plannen en leiden, en hoe sterker je fysiek bent, hoe scherper je mentaal bent. En hoe minder snel je in slaap valt en gaat hallucineren e.d. :lol:

Tot zover. Nu rest voor mij nog twee weken rammen, 30 mijl marsen en dan mag ik ook eindelijk die baret op mijn klus zetten. Het belooft twee ontzettend mooie weken te worden. Ik heb er zin in!

Groet,

Steven

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Do 05 Okt 2017, 16:25 

Hendrik Zeelenberg was als marinier betrokken bij de Strijd om de Maasbruggen


Afbeelding

http://www.henkzeelenberg.nl/interview/

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Za 04 Nov 2017, 14:59 

XMUoBc87cXg

Het Korps Mariniers heeft zaterdagmiddag in het centrum van Rotterdam een opvallend eerbetoon gebracht aan een marinier die in mei 1940 de Rotterdamse bruggen probeerde te beschermen tegen de Duitsers. Tijdens een militaire ceremonie is de as van zwarte duivel Bram Meerman uitgestrooid in de Nieuwe Maas.Meerman was destijds een van de jonge mariniers-in-opleiding die vocht in Rotterdam. De Duitsers gaven de onverzettelijke mariniers met de zwarte jassen de naam zwarte duivels.Meerman overleefde de strijd en overleed op 16 mei 2017. Hij was nog een van de laatste nog levende mariniers die in Rotterdam had gevochten. Zijn familie vroeg om uitstrooiing van de as met medewerking van het korps. Het is voor het eerst dat dit op deze manier is gebeurd.Naast de Tamboers en Pijpers van het Korps Mariniers hebben ook de Dutch Marines Rowing Challenge meegedaan. De commandant van de Rotterdamse Van Ghentkazerne hield een toespraak.De eerste voorbereidingen zijn zaterdagochtend al getroffen. De verstrooiing van de as vond plaats tussen 14.00 en 14.30 uur bij de Willemsbrug.Voor familie en genodigden was een ponton geplaatst in de Nieuwe Maas. Het publiek kon de ceremonie volgen vanaf de Maaskade en de Boompjes.

Bram R.I.P vl2

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Za 04 Nov 2017, 19:19 

Abraham Meerman (96) behoort tot de laatste nog levende mariniers die Rotterdam verdedigden tijdens de Duitse inval in mei 1940. Een broekie was hij, nog maar net een paar maanden in opleiding. Daarna moest hij nog twee keer de wapens oppakken, in Indië en in Nieuw-Guinea. Meneer Meerman praat niet veel over de strijd. Drie oorlogen hebben hem onverschillig gemaakt. Eén ding weet hij zeker: “Ik heb geluk gehad. De kogels waren nooit voor mij bestemd.”

“Ik weet niet veel meer, hoor”, verontschuldigt meneer Meerman zich maar vast in zijn appartementje in Leidsche Rijn en wijst met een vinger op zijn slaap. Hij zit enigszins kromgebogen aan de hoge tafel maar kijkt nog fel en helder uit zijn ogen. En als hij eenmaal begint te vertellen, blijkt het allemaal wel mee te vallen met zijn geheugen.

Hij werd in 1919 geboren in Vlissingen en groeide op in Arnemuiden, waar zijn vader als visser op een botter werkte. “Het was een bar slechte tijd, mijn vader verdiende het zout in de pap niet. Werk was er niet. Ja ik kon de zee op, net als mijn vader, maar ik werd zeeziek van het schommelen en de putlucht van die garnalen. Ik liep met mijn ziel onder mijn arm in het dorp. Toen heb ik maar gesolliciteerd bij de mariniers. Je had nog geen dienstplicht bij de mariniers, je werd beroeps. Het was een manier om van de straat te zijn.”

Hij behoorde tot de laatste lichting mariniers voordat de Tweede Wereldoorlog uitbrak. Nog nat achter de oren, kun je zeggen: “Ik zat er net drie maanden, nog midden in mijn opleiding. En het was de tijd van de PvdA, van die posters met dat gebroken geweertje. We hadden dus enkel verouderde wapens: doorhalen, één keer schieten, en weer doorhalen. De moffen hadden modern wapentuig. Zij vuurden – ratatatatatatat.”

‘De moffen hadden modern wapentuig. Zij vuurden – ratatatatatat.’

Naar de Maasbruggen

Heel even kijkt meneer Meerman om zich heen. Hij recht zijn colbert en nipt aan zijn glas water. Dan draait hij zijn blik terug en vertelt: “Ik was gestationeerd in de kazerne op het Oostplein.” Er vaart iets droevigs in zijn ogen als hij zich de meidagen herinnert waarin hij zijn onschuld verloor en een oorlog in gezogen werd die hij noch enig andere Nederlander had verwacht.

“Op donderdag waren we nog wezen passagieren tot tien uur ‘s avonds.” Passagieren is jargon onder mariniers voor een avondje stappen en lol maken. “Om half vier ’s nachts maakten ze ons wakker. We kregen een jas over onze schouders en een geweer in onze handen. Van toeten noch blazen wist ik en ik deed wat me verteld werd. Naar de Maasbruggen moesten we. We liepen langs het Witte Huis de Boompjes op naar de voet van de brug. Toen had je nog een muurtje dat opliep naar de brug toe. De ene helft van onze groep liep voor dat muurtje en de andere erachter. Ik liep toevallig achter het muurtje.

Waar ze zaten, weet ik niet precies maar toen die moffen begonnen te schieten waren mijn maten aan de kant van het water als eerste aan de beurt. Sergeant Van Hespen sneuvelde voor mijn ogen en er vielen nog een stuk op 12 jongens. We doken weg en vuurden terug. We zijn er tot zaterdag gebleven en toen werden we afgelost door mariniers die hun opleiding wel hadden afgerond. Wij gingen terug naar de kazerne om wat te slapen.”
https://s1.postimg.org/3u47r4tfin/kl99.jpg

Voltreffer

Veel geluk bracht die slaap hem niet. Om half zes ’s ochtends worden de 90 mariniers in de kazerne opgeschrikt door een doffe knal. Het gebouw schudt op haar grondvesten als een bom inslaat in de flat pal naast de kazerne. Meneer Meerman grijpt zijn geweer en springt door het raam van de lange zaal op de eerste verdieping de straat op.

De kazerne wordt daarna vol geraakt en vliegt in brand. “Als die eerste bom raak geweest was, waren we er allemaal geweest. Iedereen kwam levend uit het gebouw, maar onze spullen waren verbrand. Ik had niets meer dan het uniform dat ik aan had.”

Ze gaan naar de kazerne aan de Mecklenburglaan. Van daaruit maakt meneer Meerman verder niet veel mee van de strijd. “Wij waren rekruten en hadden totaal geen houvast. Er was een sergeant bij ons en die volgden we. Patrouille lopen in de wijk terwijl maten van ons op de Maasbruggen verder vochten tegen de moffen.”

‘Als die eerste bom raak geweest was, waren we er allemaal geweest.’

Spoorwegen

Van de verdere gevechtshandelingen en de capitulatie krijgt hij niets mee. “Wij zagen vanuit Kralingen het bombardement in de verte. Voor we wisten wat er gebeurde moesten we onze wapens inleveren. Moffen hebben we niet meer gezien die dag.” Onder leiding van hun eigen officieren gaat het bataljon van meneer Meerman naar het kantoor van Unilever aan de Rochussenstraat – waar de Hogeschool Rotterdam en Omstreken nu gehuisvest is. Daar blijven ze enkele maanden, zonder iets om handen te hebben.

“Na een tijdje werd het zaakje ontbonden en stuurden ze me naar huis. In uniform; mijn burgerkleding had ik niet meer en we hadden er niets voor teruggekregen.” Als beroepsmilitair is meneer Meerman in overheidsdienst, dus al snel volgt een oproep om als brandwacht bij de Nederlandse Spoorwegen te gaan werken. “Ik wilde het dorp uit dus ik heb ja gezegd. Ik zat met allemaal militairen, een man of twintig bij station Utrecht.” Het bevalt hem bij de spoorwegen dus hij meldt zich aan bij de treindienst waar hij goederenconducteur wordt.

“Ik heb mijn leven te danken aan de spoorwegen. Gewezen militairen kregen op een gegeven moment een oproep om zich te melden: ging je als krijgsgevangene naar Duitsland. Van de spoorwegen kreeg ik een Ausweiss dat ze me niet konden missen. Ik mocht blijven, terwijl anderen afgevoerd werden.”

Nog twee oorlogen

Na de capitulatie krijgt hij een oproep om terug te keren in militaire dienst. “Na een stevige opleiding van Amerikaanse mariniers stuurden ze me direct door naar Indië. Daar was het echt oorlog voeren.” Het groentje van de Maasbruggen belandt in een tweede oorlog waar hij niet om gevraagd heeft. “Ik was inmiddels getrouwd maar zat drie jaar in Indië. Een rottijd, ik heb veel nare dingen meegemaakt.” Zijn blik dwaalt af naar een tijd die hij zich liever niet herinnert en waarover hij niet graag praat. Er lijkt zich een film voor zijn ogen af te draaien. “Ik heb geluk gehad”, zegt hij ineens. “De kogels waren niet voor mij bestemd. Niet in Indië en ook later niet in Nieuw-Guinea. Daar heb ik ook nog anderhalf jaar gevochten. Dat we naast elkaar liepen en er gevuurd werd. Stond ik vervolgens wel weer overend en mijn maat niet. Dat heb ik twee keer gehad.”

Hij is ruw en onverschillig geworden van die drie oorlogen: “Het is wel minder geworden, maar ik denk nog snel ‘het zal mijn tijd wel duren.’ Ik ben niet meer zo snel onder de indruk. De oorlog in Rotterdam was zo kort, het is bijna onwerkelijk. Maar in Indië en Nieuw-Guinea was het echt oorlog. En wat heb ik eraan over gehouden? Een paar medailles.

Geloof me, als ik weer kon kiezen, ging ik niet meer bij de mariniers. Het was gewoon een slechte tijd. Ik kreeg een aardig zakcentje en we hadden drie maaltijden per dag. Als ik geweten had dat ik na drie maanden in een oorlog zou zitten … Ik was een straatschoffie dat er per ongeluk in terechtgekomen is.”

(publicatie: gersrotterdam.nl – 2016. Dit verhaal is onderdeel van een drieluik over Rotterdammers in de Tweede Wereldoorlog)

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Zo 05 Nov 2017, 11:39 

André, zie topic "Uitstrooien as Meerman tijdens last post op de Nieuwe Maas".

Groet Jo
Pagina 1 van 3 [ Er zijn 55 resultaten gevonden ]



Ga naar:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group.
Designed by STSoftware for PTF.

Vertaald door phpBBservice.nl.